به  یاد همۀ روزها و شبهای قشنگ "برفی" تهران  اشک ریختم .

به یاد اتوبان نیایش و گیر کردن تو ترافیک و لمس همۀ دونه های "برف" که مبادا یکیشون از دستم در بره. یاد سر خوردن ماشین زیر پل "پارک وی" و توقف جلو "تواضع" واسه خریدن "یخ شکن" و یه فرصت واسه "من" که برم "آجیل میوه" بخرم تا بعدش بریم همۀ "تهرانِ برفی " رو بگردیم.

یاد قیطریه و اون پانچوی خوشگلم ، یاد کله شق بازی واسۀ رفتن به "جاجرود" تو اون هوای "برفی" و...

چقدر همه چیز "سفید" بود به پاکی "دلهامون" و الان چقدر همه چیز ...

لعنت به هرچه "فراموشیه" آدمیزادِ ،  لعنت.