منتظر وقت واسه هر گونه "مراسم". مهم نیست که عزا باشه یا عروسی .مهم اینه که سعی میکنیم به "بهترین" وجه  اون رو برگزار کنیم.

اینجا مثلأ  "کریسمسه". ولی "کریسمس" اینا کجا، عید ما کجا؟ نمیگم ،کاری نمیکنن ،اتفاقأ تو خرید کردن همه چیز شبیه خودمونه و تو  "تزیین" کردن هم که خداییش حرف ندارن .ولی امروز که دقت میکردم ، دیدم ، فرق اصلی اینا با ما "ایرونیا" اینه که خونسرد تر عمل میکنن انگاری.

ما ها همیشه "هیجان زده" ایم. همه چیز باید "عالی" و  "بی نظیر"  باشه و جالبه از بس "جوش" میزنیم خیلی چیزا هم "یادمون" میره. دیدی وقتی فقط ۲ ساعت مونده به سال تحویل، یه دفعه ، مامان خونه میگه: خاکــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ به سرم. دیدی چی شد؟ و ته ماجرا اینه که "سنجد" سفرۀ "هفت سین" یادش رفته.از سه ماه پیش شروع کرده که واسه "عید" حاضر شه ولی ...

خیابونا که دیگه مثال زدنیه. آدم کلافه میشه ولی "جنب و جوش" مردم رو دیدن ، به آدم انرژی میده. "عید" و "محرم" و "ماه رمضون" هم نداره. ما "همیشه" یه بهونه واسه "زندگی" داریم و این "عالیه" و  من  دوستش میدارم.