خدمت همۀ "جوجکان" عزیز -نمیدونم چرا حس "خانم مرغه" بهم دست داد یه دفعه ، عارضم که روز اول "زمستونِ" ما با یه "بارون" مشتی شروع شد که "برو حالشو ببر "

امیدوارم که هرچقدر "غصه" و "دلتنگی" تو دلهامون تلنبار شده ، همشو بذاریم پشت در خونۀ "دلمون" و بخوایم که از "نو" شروع کنیم . هرچند سخت ، ولی شدنیه.

با غوطه ور شدن تو "غم" و "غصه"  جز اینکه هی غمهامون زیاد بشه ، انگاری چیز دیگه ای ازش در نمیاد. یه کم "خودمون" رو دوست داشته باشیم ، بد نیست به خدا. اول از همه به خودِ خودم عارضم

هــــــــــــــــــــی ، مشتی ،نگو نمیشه.

میشه ، خوبم میشه . فقط یه "یا علی" میخواد ، اونم ازون قدیمی هاش.

 پس "یـــــــــــــــــــــــا علی"

حالا که اینو گفتی :یه بوس خوشگل هم از "لپات" بردار

واااااااااااااااااااااااا ، چیه؟ اگه خودت رو "تحویل" نگیری ، اونوقت از یکی دیگه، انتظار داری ؟

هیچکی نمیبینه بابا. میبینی تو رو خدا؟ از بس از خودمون غافل شدیم،یه "بوس کوچول موچول" هم انگار معصیت داره. زود باش دیگه.

خب، معطل چی هستی؟ یه بوس اونم به "خودت"  این همه "شک" نداره که .خداییش اگه الان یکی دیگه بودا ، همچین "زارپ" "زارپ"  بوسش میکردی ، مگه نه؟ 

دیگه "خود" دانی.

فقط امیدوارم ،این "زمستون" و "سفیدیهاش" ما رو هم یه کمی عوض کنه، واسه ، دوست داشتن "خودمون" که بتونیم "یکی دیگه" رو دوست داشته باشیم .

اول خودت ، بعدا کسی