حتی نمی خوام بهشون فکر کنم ،پس فقط به تنها "چارۀ زندگی" یعنی سعی در "فراموشی" فکر میکنم.

به قول "صبور" باید به خودم بیش از اینا کمک کنم.

پس به "زندگی" میگم: هر چقدر می خوای "سخت" باش ، "من" که از رو نمیرم  

پس این "زندگیه" که باید "کوتاه" بیاد

پس برو حالشو ببر

امیدوارم "همیشه" بتونم اینقدر "محکم" جلوش واستم.