چرا این "اصل ِ" مهم زندگیم را بدستِ این عارضۀ بشریت ،سپرده بودم؟ "فراموشی" را می گویم .

جدأ چراااااااااااااااااااااااااااا؟

"صبور" خسته شدم از تکرار این حرفت که: چرا اینقدر "کوتاه" میایی؟ پس "حقت" چه میشود؟

اصلأ مگر "بلند" بود؟  

فقط میدانم ،"خودم" و  "غرورم "  خیلی برایم مهمترند تا این پیروزی ِ "پوشالی" .ایندفعه هم ،بگذار باور کند که مثل ِ همیشه "برنده" است و "پیروز"  میدانِ  "زندگی" .

فقط "باور" دارم که روزی به چشمهایش "زل" میزنم و با خنده می گویم : خوشحالم که "باور" کردی که "تهدیدت" موثر واقع شد، ولی چه "ارزان" خودِ "بزرگت" را فروختی ؟